Խաչքարը կանգնեցվել է 13-րդ դարում։ Հայտնի է, որ խորհրդային տարիներից ընդհուպ մինչև 2022 թվականը այն սրբավայրի նշանակություն է ունեցել տեղի բնակիչների համար։

Խաչքարը գտնվում է Քարագլխի Խաչին խութ գերեզմանոցից դուրս՝ հյուսիսային կողմում՝ կաղնու ծառի տակ։ Այն այստեղ է տեղափոխվել գյուղամիջյան աղբյուրի մոտից։ Խաչքարը գերեզմանոցում գտնվող 13-րդ դարի երկու այլ խաչքարերի հետ ոճական նմանություններ ունի։ Հորինվածքի կենտրոնում՝ ուղղանկյունաձև խաչախորանի ներքո, թևերի զույգ եռաբողբոջ վերջավորություններով, պարանահյուս խաչաթևերով և ամբողջությամբ հյուսվածազարդ մեծադիր ծաղկած խաչն է։ Հորիզոնական խաչաթևերի վերին հատվածի երկու կողմից՝ խաչախորանի անկյուններից կախված է խաղողի մեկական ողկույզ։ Մեծադիր խաչի հիմքի կենտրոնից սկիզբ առնելով՝ դեպի աջ ու ձախ են բարձրանում հյուսածո արմավաճյուղերը, որոնք նրբագեղորեն միաձուլվում են խաչախորանը պատող նախշազարդ շրջանակին և եռագոտի պարանահյուս նախշով պատում խաչքարի ողջ դաշտը։ Ուշագրավ է, որ նախշազարդ գոտու և մեծ ծաղկած խաչի միջև ընկած խորաքանդակ գոտին ուղղակիորեն չի կրկնում խաչի ուրվագիծը, այլ նոր եզրագծով նոր խաչապատկեր է ստեղծում (նմանատիպ օրինակներ են` Հացի գյուղի Անահիտի աղբյուրի, Քարագլխի Կուճիր շալի գերեզմանոցի № 7, Խաչին խութ գերեզմանոցի № 1, Վարդաձոր գյուղի 13-րդ դարի խաչքարերը)։ Խաչից ցած քանդակված է եռապարան հյուսվածազարդ վարդյակ, որի կենտրոնում ծաղկանման կամ անիվանման զարդ է։

Դատելով խաչքարի ստորին հատվածում առկա ելուստից՝ ակնհայտ է, որ այն ի սկզբանե ագուցված է եղել պատվանդանի մեջ։ Քարը հորիզոնական խաչաթևի ձախ կողմում վնասված է։

Սարգսյան Ս․, 2002 - Սարգսյան Սլավա, Խաչենի ամրոցները, Ստեփանակերտ, 2002։