Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցու արևմտյան պատին կողք կողքի ագուցված երկու ոչ մեծ կոթողները՝ տեղական կրաքարից կերտված, ավելի վաղ շրջանի են։ Ամենայն հավանականությամբ, տարածքում գոյություն ունեցող ավելի հին հուշարձանի կամ գերեզմանոցի են պատկանել և վերօգտագործվել են որպես եկեղեցու արտաքին հարդարանք։ Գրեթե միանման երկու կոթողներից ավելի լավ է պահպանված ձախակողմյան խաչքարը։ Քանդակները, ինչպես նաև արձանագրությունից պահպանված որոշ հատվածները դժվարընթեռնելի են, քանի որ միտումնավոր կերպով վնասված և եղծված են․ «…ալ … ր … Ջահան /… կանկնեցի զխաչս …Գրգ…|…ժ․․․կ … ըթ …»։ 

Հորինվածքի կենտրոնում մեծադիր ծաղկած խաչն է, որի թևերն ավարտվում են երկակի բողբոջաձև երեքտերևուկներով։ Խաչաքանդակի վերնամասը քերված է։ Ստորին հատվածում՝ խաչի երկու կողմերում, քանդակված են փոքր, ելուստավոր, պարզ խաչեր, իսկ խաչախորանը երիզող շրջանակին աջից և ձախից՝ երեքական նրբագեղ խորաքանդակ խաչեր։ Շրջանակի ստորին մասում՝ լայն հատվածի կենտրոնում, նախշազարդ փոքրիկ վարդյակն է։

Խաչքարը հավանաբար կերտվել է 15-16-րդ դարերի միջակայքում՝ որպես գերեզմանային կոթող։ Ամենայն հավանականությամբ, եկեղեցու պատերի մյուս կոթողներով հանդերձ՝ կանգնեցված է եղել նույն տարածքում եղած գերեզմանոցում։ 17-րդ դարում, որպես գեղազարդման տարր, ագուցվել է Սուրբ Ստեփանոս Եկեղեցու արևմտյան պատին։ Հետագայում գյուղը հայաթափվել է, իսկ եկեղեցին տեղում հաստատված քրդերի կողմից օգտագործվել տարբեր նպատակներով։ Եկեղեցու արևմտյան պատը ժամանակի ընթացքում հողածածկ է դարձել։ Գյուղի ազատագրումից հետո՝ 2018 թվականին, եկեղեցին վերականգնվել է, իսկ արևմտյան պատի վերաբացումով բացահայտվել են ագուցված խաչքարերը։ 2020 թ․ դեկտեմբերից բնակավայրը բռնազավթված է ադրբեջանական բանակի կողմից։