Տապանաքարը կերտվել է 1683 թվականին՝ ոմն Պալասանի հիշատակին, և տեղադրվել Ղուշչիի գերեզմանոցում։ Հետագայում գյուղում հաստատված մահմեդականների կողմից տեղահան է արվել։

Պատմական Մեծ Հայքի Սյունյաց աշխարհի Աղահեճք գավառ, ԽՍՀՄ տարիներին՝ Լաչինի շրջան, 1992-2020 թթ․՝ Արցախի Հանրապետություն, Քաշաթաղի շրջան։

Ղուշչիի ուշ միջնադարյան գերեզմանոցը, որտեղ պահպանվել են մի քանի տեղահանված և ամբողջական տապանաքարեր, գտնվում է գյուղատեղիի հարավային մասում։ 

Երբեմնի հայաբնակ գյուղի գերեզմանոցի տապանաքարերը եկվոր մահմեդականների կողմից օգտագործվել են գյուղամիջյան ճանապարհի հենապատի շինարարության համար։ Պահպանված տապանաքարերից հատկապես ուշագրավ է Պալասանի¹ տապանաքարը, որը մեկ ամբողջական քարից տաշված, ուղղանկյունաձև գերեզմանաքար է։ Վերջինս առանձնանում է կողային լայն ճակատի ձախ մասը զբաղեցնող պատկերաքանդակ հորինվածքով։ Վերևից և երկու կողմերից ընդգրկող, մասամբ վնասված գեղեցիկ եռանկյունազարդ շրջանակի ներքո քանդակված են մինչև սրունքները հասնող երկար զգեստով, գրեթե նույն դիրքով հանդիպակաց կանգնած և ոտքերի շարժումով իրար ուղղված երկու կերպար։ Նրանց միջև՝ վերևում, հոգեհացի լի սեղան է կամ սկուտեղ։

Աջակողմյան կերպարը ձախ ձեռքում պահում է հավանաբար գինու սափոր կամ լարային նվագարան, իսկ աջ ձեռքը գոտկատեղին է։ Ձախակողմյանի աջ ձեռքում ծնծղա է, իսկ ձախը նմանապես գոտկատեղին է։ Պատկերաքանդակներից աջ փորագրված եռատող արձանագրությունից պարզ է դառնում, որ տապանաքարը պատկանում է Պալասանին․ «Սարգիսի որդի | Պալասան | Թվ[ին] ՌՃԼԲ (1683թ․)»:

Տապանաքարը մասամբ խրված է հողի մեջ, ինչի պատճառով մյուս կողերը տեսանելի չեն։

Տապանաքարը գերեզմանոցում տեղադրվել է 1683 թվականին, հետագայում օտարների կողմից տեղահանվել և դրվել է գյուղամիջյան ճանապարհի եզրին։ Գյուղը 2020 թվականի դեկտեմբերից բռնազավթվել է Ադրբեջանի կողմից։ Հուշարձանի ներկայիս վիճակն անհայտ է։

2014 թվականին Արցախի Հանրապետության կառավարությանն առընթեր զբոսաշրջության և պատմական միջավայրի պահպանության վարչության նախաձեռնությամբ՝ Լեռնիկ Հովհաննիսյանը այցելել է հուշարձանի տարածք և դաշտային աշխատանքների հիման վրա կազմել հուշարձանի վկայագիր-փաստաթուղթը։