Տապանաքարն իր ոճային և գեղարվեստական առանձնահատկություններով վերագրվում է ուշ միջնադարին։ Խորհրդային տարիներին գերեզմանոցը ավերվել է և ծածկվել հողաշերտով։ Տապանաքարը հայտնաբերվել է 2019 թվականին եկեղեցու վերականգնման աշխատանքների ժամանակ։

Պատմական Մեծ Հայքի Սյունյաց աշխարհի Աղահեճք գավառի Հոչանց բնակավայր, ըստ Ստեփանոս Օրբելյանի՝ Հունչաք¹։ 1992-2020 թթ․՝ Արցախի Հանրապետություն, Քաշաթաղի շրջան, Հոչանց։

Տապանաքարը գտնվում է Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցու հարավարևմտյան մասում։ Հայտնաբերվել է 2019 թվականին եկեղեցու տարածքում իրականացված մաքրման աշխատանքների ժամանակ։ Փոքր չափերի օրորոցաձև տապանաքարի երկու ճակատները քանդակազարդ են։ Մի երեսին՝ երեք կամարակապ խորանների ներքո, խաչաքանդակներ են՝ շրջանաձև, զույգ ելուստավոր խաչաթևերով։ Դարձերեսին՝ աջ կողմում, պատկերված է նիզակակիր ձիավոր, որը նիզակով հարվածում է ձախ կողմում պատկերված վիշապօձին։ Վերջինս չարի, սատանայի խորհրդանիշն է, իսկ նրա կապ ընկած մարմինը, ինչպես նաև նիզակահարված գլուխը և բաց երախը պարտվածության և կործանման վկայություններն են։

Հայկական միջնադարյան արվեստում տարածված էր համաքրիստոնեական սրբերի՝ Սուրբ Սարգսի, Սուրբ Թեոդորոսի, Սուրբ Մերկուրիոսի և Սուրբ Գևորգ զորավարի հեծյալ պատկերները, որտեղ նրանք տեգով խոցում են վիշապին կամ դևին: Այս պատկերները խորհրդանշում են ոչ միայն քրիստոնեության հաղթանակը, այլև բարու հաղթանակը չարի դեմ: Ամենայն հավանականությամբ գերեզմանակոթողին պատկերված է Սուրբ Գևորգ զորավարը։ Ավանդության համաձայն՝ վերջինս սպանել է վիշապին և ազատել վերջինիս որպես կերակուր նախատեսված կույսին։ Այս ավանդույթը, որ տեղ չի գտել Սուրբ Գևորգի վարքում, հայտնի էր թե՛ Հայաստանում, թե՛ քրիստոնյա Արևելքում դեռևս վաղ միջնադարից, հատկապես մեծ տարածում էր գտել 10-11-րդ դարերից սկսած, իսկ ավելի ուշ նաև տարածվել էր Եվրոպայում։

Տապանաքարի վերին ձախ մասը ջարդված է։